24 de fevereiro de 2008

Despedida


Today I step into a new world,
old memories to you I bid farewell.
Today I come out of my shell,
hidden pain and dismal thoughts farewell.
Today a fresh hope I have felt,
to you unfulfilled dreams farewell.
Today I am born new you can tell,
my past to you I bid farewell.

Joana Bluementhal

20 de fevereiro de 2008

O sol nasce todos os dias, mesmo que se queira ficar num quarto escuro...


Puxa, depois de cinco horas escrevendo um texto no exame de sueco, tendo que olhar no dicionário o tempo todo e tomando cuidado para não errar muito na gramática, eu estou com a mente vazia no momento. Estou pensando em três idiomas ao mesmo tempo e isso não me deixa concentrar. Claro que eu penso em português porque é meu idioma nativo, mas também penso em inglês porque há quatro anos converso em inglês com meu marido que é sueco e é claro penso em sueco também porque vivo aqui na Suécia e ouço sueco o tempo todo, além de ir à escola estudar. Mas o que eu queria mesmo postar hoje não tem nada a ver com isso, fora o fato de ter deixado um oco nos meus pensamentos. Engraçado, que o tema da minha dissertação tenha sido a influência dos blogs nestes tempos modernos. Escrever nos blogs está mexendo com gente dos países onde as pessoas não tem liberdade de expressão na sociedade por muitas e variadas causas, que não vou expor aqui. Pelo menos não hoje.
O que eu queria mesmo dizer é que depois de amargar o quarto escuro da tristeza é bom saber que se pode seguir adiante e tentar ser feliz de novo.
Vou parar por aqui... estou chovendo no molhado.

19 de fevereiro de 2008

Tristeza

Sai de mim, minha alma,
que esta não é mais tua casa.
Ventos frios de tristeza
congelaram meu coração.
Meus pensamentos
são apenas sombras.
Indefinidas, incertas
sob a luz débil da razão.
O calor das lágrimas
já não aquece mais.
Vou deitar sobre a pedra,
tendo apenas as estrelas
como companhia.
E quando amanhecer,
serei pedra também.
Cris Mockaitis

12 de fevereiro de 2008

Solidão

Este texto vem sendo repassado na net como sendo de Chico Buarque de Holanda, mas na verdade ele é de autoria de uma escritora chamada Fátima Irene Pinto. Tirar os créditos de um autor é ruim, mesmo se colocando "autor desconhecido" quando não há informações disponíveis, mas pior é trocar a autoria do texto. Que acharíamos se um dia caprichássemos num almoço ou num jantar, passando horas preparando-o e após todos terem se deliciado com tudo, fossem agradecer à vizinha? Ela certamente ficaria confusa, mas nós nos sentiríamos tristes e frustrados pela falta de informação e de interêsse de nossos convidados. Eu escrevo meus poeminhas e contos e imagino a tristeza que seria se eu os visse atribuídos a outra pessoa. Tudo o que escrevo vem do fundo de minha alma. São minhas vivências, são parte de mim, ainda que outras pessoas se identifiquem com elas. Tenho colocado textos que não são meus aqui no blog, mas antes de publicar os posts eu pesquiso a autoria na internet. Não é fácil, pois há muita desinformação na net, além de que leva tempo, mas é bom sentir que eu estou fazendo aos outros o mesmo que quero que eles façam por mim.

1 de fevereiro de 2008

Saudade

Aqui estão as melhores definições de saudade que eu encontrei por aí...

A casa da saudade chama-se memória: é uma cabana pequenina num canto do coração.
(Coelho Neto)

A distância pode separar dois olhares, mas nunca dois corações. (Anônimo)

A saudade é um lago transparente a refletir sempre a imagem da pessoa ausente. (Anônimo)

Como é bom contemplar o céu, interrogar uma estrela e pensar que ao longe, bem longe, um outro alguém contempla este mesmo céu, essa mesma estrela e murmura baixinho: "Saudade!" (Anônimo)

Para sempre é muito tempo. O tempo não pára! Só a saudade é que faz as coisas pararem no tempo... (Mário Quintana)

Quando a saudade é demais, não cabe no peito: escorre pelos olhos. (Anônimo)

A saudade é a memória do coração. (Coelho Neto)

De origen portugués, y a su vez del latín, la saudade ha sido una palabra definitoria de dos culturas: la portuguesa y la brasileña. Saudade, ya sea una emoción, un sentimiento o un pensamiento, es una de las palabras más importantes de la lengua portuguesa. Es la raíz del fado y de la samba; se trata de una voz que contiene la esencia de la vida, la tristeza y la alegría, el pasado, el presente y el futuro en un instante simultáneo.
(Wikipedia, la enciclopédia libre - es)




31 de janeiro de 2008

Enfim neve!











A neve da semana passada já tinha derretido e a temperatura até tinha subido um pouco. Quando eu já estava entrando em clima de primavera, a temperatura caiu para 7 graus negativos e ontem o dia amanheceu nevando. Tinha nevado pesado a noite toda e pela manhã já havia pelo menos 20 centímetros de neve. Quando saí para ir à escola nevava, quando voltei para casa, nevava... Eu vou e volto da escola à pé e apesar da minha má vontade para com o inverno este ano, eu não pude deixar de apreciar a beleza da neve de ontem. Hedemora parecia um lugar de sonho, coberta com neve. Apesar do mau tempo, o dia estava estranhamente luminoso. Depois do almoço fui ao lago Hönsan para tirar algumas fotos. Tirei algumas e tive que voltar para casa porque realmente estava nevando pesado e as pessoas na rua me olhavam de um jeito estranho, talvez pensando por que alguém estaria tirando a foto da neve durante pequena tempestade. Enfim, como brasileira, me dou o direito de achar que neve é um fenômeno muito interessante.

27 de janeiro de 2008

Procure os seus caminhos

Procure os seus caminhos.
Mas não magoe ninguém nessa procura.
Arrependa-se, volte atrás, peça perdão!
Não se acostume com o que o faz feliz.
Revolte-se quando julgar necessário.
Alague seu coração de esperanças.
Mas não deixe que ele se afogue nelas.
Se achar que precisa voltar, volte!
Se perceber que precisa seguir, siga!
Se estiver tudo errado, comece novamente.
Se estiver tudo certo, continue.
Se sentir saudades, mate-a.
Se perder um amor, não se perca.
E se achar, segure-o!
Fernando Pessoa

24 de janeiro de 2008

Os Cisnes de Hönsan

















Hoje como em todas as manhãs, Tomas veio me acordar com um beijo antes de ir para o trabalho. Ainda estava escuro, eram seis e meia da manhã. No inverno o dia clareia a partir das oito da manhã. Hej då! disse ele, a rua está toda branca, coberta de neve. Tempos atrás eu acharia que ele queria apenas brincar comigo, mas agora eu sei que é perfeitamente possível. Ele disse: _ Venha olhar pela janela! há pelo menos quinze centímetros de neve. _ Neve? eu não quero ver. Assim que ele se foi, eu não aguentei e corri para a janela.
A pequena rua que desemboca bem em frente à nossa casa estava totalmente branca e o mensageiro do vento lá da sacada rodopiava como louco com o vento. Apesar do aquecimento interno do apartamento, eu senti frio só de ver a neve lá fora, então voltei para a cama. Não consegui dormir de novo. Pensei com meus botões que agora o que eu mais quero é a primavera. Não sei porquê mas ao pensar na primavera lembrei do casal de cisnes que vinha passar os meses quentes do ano no lago Hönsan.
Hönsan é um dos lagos de Hedemora e fica dentro da cidade bem perto daqui de casa. É um lindo lago cercado de verde e que no verão reflete o azul do céu.
Tenho um carinho especial por Hönsan. Quando aqui cheguei e por conta da barreira do idioma era aqui que eu vinha me integrar com este país. Era na margem do Hönsan, sentada no banco que dá direto pra esta vista do lago que eu vinha pensar na vida, escrever meus contos e observar a natureza e os suecos.
Eu comecei jogando migalhas de pão para os cisnes todos os dias no verão de 2004. Após um tempo, era só ficar em pé na ponta do pier e esperar. De alguma forma, eles, os cisnes me viam e reconheciam em mim as migalhas de pão. Foi assim que tirei todas estas fotos deles. Os cisnes vivem com o mesmo companheiro durante toda a vida e quando um deles morre, o outro permanece só até morrer também.
Infelizmente em 2005 um deles nunca voltou a este lago e o outro nadava tristemente sozinho. Depois disso esse também nunca mais voltou.
Não que o inverno não seja belo, mas hoje eu quero sair de casa e encontrar a primavera. Preciso de luz e sol, de calor, sons e movimentos. E é na primavera que a natureza acorda e floresce na sua plenitude e beleza.

16 de janeiro de 2008

"Gud, ge mig sinnesro
att acceptera det jag inte kan förändra,
mod att förändra det jag kan och
förstånd att inse skillnaden."


"God, grant me the serenity
to accept the things I cannot change,
the courage to change the things I can,
and the wisdom to know the difference."

“Deus, dá-me Serenidade
para aceitar as coisas que não posso mudar,
coragem para mudar as coisas que posso e
sabedoria para saber a diferença entre elas.

Reinhold Niebuhr

15 de janeiro de 2008

The Promise

If you wait for me then I'll come for you
Although I've travelled far
I always hold a place for you in my heart
If you think of me
If you miss me once in awhile
Then I'll return to you
I'll return and fill that space in your heart
Remembering
Your touch
Your kiss
Your warm embrace
I'll find my way back to you
If you'll be waiting
If you dream of me
Like I dream of you
In a place that's warm and dark
In a place where I can feel the beating of your heart
Remembering
Your touch
Your kiss
Your warm embrace
I'll find my way back to you
If you'll be waiting
I've longed for you
And I have desired
To see your face, your smile
To be with you wherever you are
Remembering
Your touch
Your kiss
Your warm embrace
I'll find my way back to you
Please say you'll be waiting
Together again
It would feel so good to be
In your arms
Where all my journeys end
You can make a promise
If it's one that you can keep
I vow to come for you
If you'll wait for me
Say you'll hold a place for me in your heart.
Tracy Chapman - The Promise
If you wait for me then I'll come for you
Although I've travelled far
I always hold a place for you in my heart
If you think of me
If you miss me once in awhile
Then I'll return to you
I'll return and fill that space in your heart
Remembering
Your touch
Your kiss
Your warm embrace
I'll find my way back to you
If you'll be waiting
If you dream of me
Like I dream of you
In a place that's warm and dark
In a place where I can feel the beating of your heart
Remembering
Your touch
Your kiss
Your warm embrace
I'll find my way back to you
If you'll be waiting
I've longed for you
And I have desired
To see your face, your smile
To be with you wherever you are
Remembering
Your touch
Your kiss
Your warm embrace
I'll find my way back to you
Please say you'll be waiting
Together again
It would feel so good to be
In your arms
Where all my journeys end
You can make a promise
If it's one that you can keep
I vow to come for you
If you'll wait for me
Say you'll hold a place for me in your heart.

Tracy Chapman

29 de dezembro de 2007

Feliz Ano Novo!


Que seus caminhos sejam margeados de flores.
Que o céu sôbre você seja sempre cheio de estrelas.
Que o sol sempre brilhe para você, após a chuva.
Que a verdade e a justiça sejam sempre suas companheiras.
Que a saúde seja duradoura.
Que a paz caminhe sempre junto com você.
Que você escolha a felicidade sempre,
mesmo quando parecer não haver razão para isso.
Que o amor seja o princípio,
o meio e o fim de tudo.

Cris Mockaitis





16 de dezembro de 2007

FELIZ NATAL!


Desejos de Natal

Que neste Natal eu possa lembrar dos que vivem em guerra e fazer por eles uma prece de paz. 

Que eu possa lembrar dos que odeiam e fazer por eles uma prece de amor. 
Que eu possa perdoar a todos que me magoaram e fazer por eles uma prece de perdão. 
Que eu lembre dos desesperados e faça por eles uma prece de esperança. 
Que eu esqueça as tristezas do ano que termina e faça uma prece de alegria. 
Que eu possa acreditar que o mundo ainda pode ser melhor e faça por ele uma prece de fé. Obrigada Deus Por ter alimento, quando tantos passam o ano com fome. 
Por ter saúde, quando tantos sofrem neste momento. 
Por ter um lar, quando tantos dormem nas ruas. 
Por ser feliz, quando tantos choram na solidão. 
Por ter amor, quantos tantos vivem no ódio. 
Pela minha paz, quando tantos vivem o horror da guerra. 

Feliz Natal e um Ano Novo cheio de paz para você e para aqueles a quem ama!

5 de dezembro de 2007

ET de Hedemora

O Natal está aí, o ano está terminando e eu fico pensando em todas aquelas mensagens sobre 2007 que recebi e enviei. Todas desejando um ano novo com saúde, paz, realizações e etc e tal... O meu ano não foi nem metade do que me foi desejado. Olhando para trás eu vejo agora que tudo dependeu de mim. Deus me deu saúde e paz na medida em que isso é possível neste mundo, mas eu não fiz minha parte. Eu não cuidei da minha saúde o suficiente, fiquei muitas noites sem dormir, comi muita comida ruim, não exercitei meu corpo, não descansei o suficiente, não cuidei do meu lado espiritual e deixei as minhas emoções soltas como feras selvagens. Eu coloquei a responsabilidade pela minha paz e felicidade nas mãos de outra pessoa. Portanto, não é de admirar que agora eu me sinta como se estivesse voltando à Terra depois de ter sido abduzida por ETs. No próximo ano eu vou levar a vida de um jeito mais tranqüilo, ser mais agradecida pelo que eu tenho recebido de Deus e vou batalhar pela minha saúde, paz e felicidade. Quando eu conseguir isso, então vou ter muito para compartilhar com os outros.

12 de novembro de 2007

Stjänorna


När jag var barn brukade jag lägga mig på marken i trädgården och titta på himlen.
I trädgården fanns två träd och en mängd blommor samt andra växter. Blommorna var i olika färger. ”Margarida” var vita med gul kärna. Rosor fanns röda, vita och gula. Många orkidéer hängde uppe i träd. Orkidéer var min pappas passion. Han brukade ta hand om dem varje morgon innan han åkte till jobbet och på kvällarna när han har kommit från jobbet. Ett av träden var ett jasminträd vars blommor doftade på kvällarna. Det andra trädet var ett pitangaträd som gav små, röda och smakliga frukter. Jag lade mig mellan träden på gräset och tittade på himlen. Jag tittade på stjänorna med förtjusning. Jag brukade tänka att stjänorna var glitter som Gud hade spridit för att hjälpa månen att pryda himlen på nätterna. Nätterna i min barndom var tysta och mörka. Det var roligt att bara låta bli tankarna utan gå på djupet med dem. Luften var ren och frisk och hunden Lari brukade lägga sig bredvid. Livet var så lätt och gott. Medan jag växte, förändrades tankarna. Himlen och stjänorna är ännu en förtjusning men nu tittar jag på dem med en annan blick. Barn tittar på stjänorna med oskuld och drömmer om framtiden, men vuxna minns det förflutna.
Nu kan jag inte undvika att tänka på hur liten Jorden är, och mänskligheten, i jämforelse med universum. Jag tänker på Alfa Centauri, den stjärna som är närmast från solen. Man behöver resa i fyra år med årljushastighet för att uppnå Alfa Centauri, hur är det då med alla andra stjärnor? Mitt intresse för naturen är alltid levande och gör att jag tänker på allt som händer. Brasilien och även Jorden har förändrats mycket sedan den tiden. Stjänorna är inte bara ett ändamål för drömmare utan ett mål att vara uppnåt med rymdskepp. Man hade förändrat miljön utan att tänka på konsekvenserna. Man har glömt att vi måste ge barnen en ren planet. Vi är inte ägarna av Jorden, men hyresgästerna. Vem kan titta på världen runt utan se hur vacker himlen är, solen, havet, bergen, skogarna och djuren. Man glömmer alltid att man är som damm, liten och svag, ändå tror jag att man är speciella varelser. Man tänker resa till andra världar medan man förstör vårt hem, Jorden. Världen kan vara bättre om vi tänker att vår planet är någon speciell och kanske finns inte en annan likadan i universum.
Vad skulle vi tänka när vi tittar på himlen och stjänorna?
Man har svaret i sitt hjärta. Att titta på stjänorna är en sorts resa till mig själv.